facebook twitter youtube  rss

Γεύσεις από την Karabourno | Ελληνική θάλασσα ζωντανεύουν σε ένα ξεχωριστό περιβάλλον...otocars2

ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΚΑΤΖΙΟΣ

adeto1

Ο Έλληνας είναι υπερήφανος και δεν του αρέσει να ακούει ότι φοβάται. Όμως εν προκειμένω, δεν πρέπει να… φοβηθούμε να το πούμε: Ναι, με την Ισπανία έχουμε «θέμα» και μάλιστα μεγάλο. Τόσο απλά.

 

Η Εθνική μας έχασε, όμως τα δεδομένα ακόμα και τώρα, μετά τον αποκλεισμό (μας) μοιάζουν τα ίδια: Έχουμε (στα χαρτιά όπως αποδείχτηκε) το πληρέστερο ρόστερ των τελευταίων χρόνων και πετύχαμε την Ισπανία σε όχι καλή, για τα δεδομένα της, στιγμή. Στο προηγούμενο σχόλιο είχαμε αναφέρει ότι σε τέτοια ματς και με τέτοιο αντίπαλο, τα παραπάνω μπορεί να πάνε στράφι. Όπερ και εγένετο.

 

Παίζοντας το μπάσκετ που μπορούσε μόνο για ένα δεκάλεπτο, η Εθνική μας δεν μπορούσε να κερδίσει την Ισπανία. Στα υπόλοιπα τρία, σαν κάτι να τη φρέναρε. Τόσες επιθέσεις μετά τα 20 δευτερόλεπτα, τόσες χαμένες βολές, τόσα λάθη… Προς Θεού, ο αντίπαλος δεν ήταν… αμελητέα ποσότητα, αλλά η εντύπωση που υπάρχει ακόμα και τώρα, μετά τον οδυνηρό αποκλεισμό, είναι ότι η τύχη του αγώνα εξαρτιόταν από μας. Φάνηκε στο τρίτο δεκάλεπτο. Φάνηκε και στο τέλος που η Εθνική πήγε στο σουτ ένα «χαμένο» ματς.

 

Παρά το πάρτι των Ισπανών στη ρακέτα μας, το παιχνίδι δε χάθηκε από την άμυνα. Οι 73 πόντοι δεν είναι κακός απολογισμός. Με ακόμα ένα καλό επιθετικό πεντάλεπτο, υπήρχε περίπτωση να μην είναι η Εθνική μας στα ημιτελικά σήμερα; Δύσκολο βέβαια να έχεις αποτελεσματικότητα στην άμυνα και ταυτόχρονα διάρκεια στην επίθεση, απέναντι σε μία Ισπανία, με μόλις «εξίμισι» (ο «μισός» είναι ο Μπουρούσης, λόγω φάουλ) παίκτες στο ματς. Η (σπάνια) αριθμητική υπεροπλία μας απέναντι στους Ισπανούς, έμεινε στα χαρτιά.

 

Τα τεχνικά θέματα, όμως, περνούν σε δεύτερη μοίρα, όταν οι ήττες σε νοκ άουτ ματς από μία ομάδα είναι τόσο συχνές.

 

Ας κοιτάξουμε λίγο μπροστά. Αρχικά, είναι μεγάλος στόχος το Προολυμπιακό Τουρνουά, οπότε δεν τελειώσαμε. Η ανομβρία φτάνει τα έξι χρόνια και η δομή της Εθνικής δείχνει ότι πάμε φουλ για ανοικοδόμηση. Τα «κλειδιά» της ομάδας περνάνε σε νεότερους παίκτες, με μπροστάρη τον εκπληκτικό Γιάννη Αντετοκούνμπο ο οποίος στα μάτια μας φάνηκε ως ο μοναδικός παίκτης που δεν κώλωσε ούτε δευτερόλεπτο απέναντι στους Ισπανούς. Και πίσω από τη νυν «μαγιά», έρχονται κι άλλοι, πιο νεαροί παίκτες. Αυτή είναι η ηλιαχτίδα σε μία σκοτεινή βραδιά σαν την αποψινή.

Να η ευκαιρία

14 Σεπ 2015 Γράφτηκε από τον

spanoulis belgium

Έφτασε, λοιπόν, η ώρα που η Εθνική μας θα ξαναβρεί απέναντί της την ομάδα που την έχει πληγώσει όσο καμία τα τελευταία εννιά χρόνια. Ελλάδα – Ισπανία, σε μία κόντρα με πολύ παρελθόν και ακόμα περισσότερο… παρόν.

 

Τι εννοούμε; Εν προκειμένω ισχύει το «φρέσκα ψάρια…». Το κίνητρο για τη νίκη είναι πολύ μεγάλο, για μία ομάδα που έχει συνηθίσει (η ίδια και τους πάντες) να πρωταγωνιστεί στις μεγάλες διοργανώσεις. Η ανομβρία της τελευταίας πενταετίας όπου η λέξη «τετράδα» αποδείχτηκε απαγορευμένος καρπός, μεγαλώνει την «πείνα» για διάκριση στη Γαλλία. Όχι ότι η Ελλάδα είναι «υποχρεωμένη» να διακρίνεται κάθε χρόνο, αλίμονο. Έλα όμως που μας έχει… κακομάθει. Και φέτος δείχνει πιο ικανή από κάθε άλλη φορά στην τελευταία πενταετία για να επιστρέψει στα γνώριμα λημέρια του βάθρου.

 

Όλα αυτά αφήνουν σε δεύτερη μοίρα τα περί εκδίκησης απέναντι στους Ισπανούς. Κι ας μας εκνευρίζουν όσο κανείς άλλος αυτή η ομαδάρα με το «Ο» κεφαλαίο και αυοτί οι παικταράδες παγκόαμιας εμβέλειας, με τα τερτίπια τους (που ενίοτε εξελίσσονται και σε καραγκιοζιλίκια). Μας έχουν πληγώσει πολύ (όντας ανώτεροι), κάποιες φορές μας «έκλεψαν» τον ιδρώτα με… άνωθεν αποφάσεις (βλέπε 2007), όμως για το αυριανό ματς κρατάμε ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε μία πολύ καλή ομάδα. Σαν να ήταν η Σερβία ή η Γαλλία. Βέβαια, οι παίκτες άνθρωποι είναι, το μυαλό «δουλεύει». Όμως το εκάστοτε έξτρα κίνητρο, στο οποίο αναφέρθηκε και ο Γιάννης Μπουρούσης, πρέπει να «χρησιμοποιείται» σωστά. Όχι να «θολώσει το μυαλό», αλλά να δώσει έξτρα ώθηση.

 

Τι σημαίνει η έξτρα ώθηση; Αρχικά, να «τρως σίδερα» στο παρκέ. Γι’ αυτό δεν τη φοβόμαστε την Εθνική μας, θα το κάνει (δείτε τον Σπανούλη στη φωτό…). Στη συνέχεια, μεγαλύτερη συγκέντρωση. Πρέπει να ξεχάσουμε τα «νεκρά» ημίχρονα τύπου Βελγίου, γιατί δεν είναι απίθανο να βρεθούμε με 15 πόντους πίσω και μετά να τρέχουμε να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα. Είχαμε αναφέρει ότι αν αυτή η Ελλάδα αποκτήσει διάρκεια, δεν έχει να φοβηθεί κανέναν. Το μπάσκετ που μπορεί να παίξει, το έχει δείξει. Κι ας μην αντιμετώπισε κανένα «μεγαθήριο» ως τώρα.

 

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η σημασία του αγώνα και το μέγεθος του αντιπάλου θα φέρουν τη μεγαλύτερη διάρκεια στην απόδοση. Αν γίνει αυτό, δεν είναι υπερβολή (ούτε έπαρση) ότι η Εθνική μας θα έχει τον πρώτο λόγο. Πρώτον, επειδή διαθέτει την πληρέστερη ομάδα των τελευταίων χρόνων και δεύτερον, διότι η Ισπανία δε δείχνει να «πατάει» στο παρκέ όπως την έχουνε συνηθίσει. Κάτι που δε φάνηκε μόνο στη φάση των ομίλων, αλλά και κόντρα στην Πολωνία. Βέβαια, όταν μιλάμε για ένα νοκ άουτ ματς, οι δύο παραπάνω παράμετροι μπορούν να πάνε περίπατο. Αυτό δεν αναιρεί ότι φέτος νιώθουμε περισσότερο από ποτέ στην τελευταία δεκαετία ότι τους Ισπανούς «τους έχουμε». Μένει να το αποδείξουμε.

 

Τις τελευταίες μέρες πολύς λόγος έχει γίνει για τον Πάου Γκασόλ, μετά την απόδοσή του κόντρα στην Πολωνία. Η Εθνική μας είναι δομημένη έτσι, κυρίως αμυντικά, ώστε είναι δύσκολο να χάσει μόνο από έναν παίκτη. Όμως,,όπως σωστά είπε ο Ντάνιελ Χάκετ, για να κερδίσουμε αυτό το ματς πρέπει να σκοράρουμε. Πρόβλεψη, +75 πόντους…

 

 

spanoulis zisis

Η κίνηση του Βασίλη Σπανούλη προς στον Νίκο Ζήση μετά τη λήξη του αγώνα και τη μεγάλη (από πολλές απόψεις) νίκη της Εθνικής μας επί της Κροατίας ήταν το… ρεζουμέ της αναμέτρησης. «Ηρεμία, τώρα ξεκινάμε …».

 

Όχι ότι ο (όνομα και πράγμα την Κυριακή) ηγέτης της «επίσημης αγαπημένης» είχε απέναντί του κανέναν… άπειρο παίκτη, του οποίου τον ενθουσιασμό προσπαθούσε να μετριάσει. Ο συμπαίκτης, φίλος και κουμπάρος του είναι συνοδοιπόρος του στην Εθνική εδώ και πολλά χρόνια, δίνοντας το παράδειγμα για την αφοσίωση στο εθνόσημο. Όμως άνθρωπος είναι, βλέποντας την ομάδα μας να κερδίζει ένα ματς που φαινόταν χαμένο, ξέσπασε προς στιγμήν. Απόλυτα λογικό. Ο Σπανούλης τα είπε όλα με μία κίνηση. Τέτοιες νίκες τις έχει «φάει με το κουτάλι» και ξέρει καλά ότι σε 40 λεπτά μπορούν να γκρεμιστούν όσα χρίζονται σε πενταπλάσια και βάλε…

 

Αυτό δεν αναιρεί ότι η νίκη επί της Κροατίας ήταν λίαν σημαντική. Γιατί;

 

1) Επειδή επιτεύχθηκε επί του, θεωρητικά, βασικού αντιπάλου για την πρωτιά στον όμιλο, κάτι που μπορεί να παίξει μεγάλο ρόλο στα «σταυρώματα» και δη αυτό (πρώτα ο Θεός) των προημιτελικών.

 

2) Διότι επιτεύχθηκε επί ενός πολύ ποιοτικού (πλην με κακή νοοτροπία) αντιπάλου.

 

3) Επειδή έγινε στην έδρα του αντιπάλου. Θέλει χαρακτήρα για να το κάνεις αυτό.

 

4) Γιατί η ομάδα μας κέρδισε (επαναλαμβάνουμε, έναν πολύ καλό αντίπαλο) αν και για 35’ δεν έδειξε, σε γενικές γραμμές, καλό πρόσωπο. Πιο πολύ με το μαρτύριο του Σίσυφου έμοιαζε το ματς, αφού όποτε πλησιάζαμε, οι Κροάτες ξέφευγαν. Όλα αυτά μέχρι το τέλος. Εκεί που κρίνονται τα ματς...

 

Μένουμε στο τελευταίο. Για μεγάλο διάστημα η (πληρέστερη των τελευταίων ετών) Εθνική μας έδειξε τις αδυναμίες της. Κυρίως στο σουτ, στη δημιουργία (με τον Καλάθη σε κακή μέρα) και στην αντιμετώπιση του πικ εντ ρολ. Αυτά τα στοιχεία καλείται να διορθώσει. Και μπορεί να τα διορθώσει, ως το τέλος της πρώτης φάσης. Μην πει κανείς ότι τώρα είναι αργά. Οι Εθνικές Ομάδες είναι σύνολα «ειδικών συνθηκών». Καμία σχέση με τις συλλογικές ομάδες, οι οποίες είναι μαζί για 10 μήνες. Τις περισσότερες φορές οι Εθνικές μέσα και από τα επίσημα ματς «ζυμώνονται».

 

Τα ενθαρρυντικά μηνύματα, πέρα από τη νίκη καθ’ αυτή, είναι ότι πρώτον, η ομάδα έδειξε ότι παρά την αποχή από τα μετάλλια τα τελευταία χρόνια, δεν έχει χάσει το «μέταλλο» και το χαρακτήρα της. Δεύτερον, πως δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να παίξει πολύ καλύτερα απ’ όσο παίζει, σε μεγαλύτερη διάρκεια. Και στα δύο μέχρι τώρα ματς έκανε το ξέσπασμά της στο τέλος (απόδειξη όσων αναφέρθηκαν παραπάνω περί «ζύμωσης»). Κανείς δεν περιμένει να παίζει έτσι για 40 λεπτά, αλλά όσο περισσότερο αυξήσει αυτό το διάστημα που… παίρνει τον αντίπαλο παραμάζωμα, τόσες περισσότερες ελπίδες έχει για να φτάσει εκεί που όλοι ονειρευόμαστε. Τρίτον, ότι γνωρίζει τις αδυναμίες της. Οι δηλώσεις του Μπουρούση τα λένε όλα.

 

Το τι κάναμε στο τέλος του αγώνα με τους Κροάτες απεικονίζεται στις ασίστ. Από εκεί που δίναμε τελικές πάσες με το σταγονόμετρο, στο τέλος χάθηκε το μέτρημα και σταματήσαμε στις 21. Αυτή η ομάδα μπορεί να σκοράρει και χωρίς τρίποντο, όμως το τελευταίο είναι λίαν απαραίτητο συστατικό στο σύγχρονο μπάσκετ και λίγοι έφτασαν μακριά στερούμενοι το μακρινό σουτ.

 

Υ.Γ1. : Ο Κώστας Παπανικολάου έπαιξε πολύ λιγότερο από όσο θα περίμενε κάποιος για έναν ΝΒΑερ. Όμως σε όλο τον αγώνα πρώτος σηκωνόταν να φωνάξει, να ενθαρρύνει, να δώσει οδηγίες. Η προσωποποίηση της «υγείας» σε μια ομάδα.

 

Υ.Γ.2: Το σχήμα με τρεις γκαρντ γίνεται όλο και πιο «συνώνυμο» του σύγχρονου μπάσκετ. Έτσι γύρισε η Εθνική μας το ματς, με πίεση στην άμυνα και αιφνιδιασμούς, έτσι παίζουν πλέον οι περισσότεροι κόουτς στα κρίσιμα σημεία του αγώνα.

ethniki-blog

Ήταν 14 Ιουνίου του 1987 όταν πάθαμε τέτοιο σοκ από την επιτυχία της Εθνικής Ανδρών στο Ευρωμπάσκετ, που είχαμε αντιδράσεις απρόβλεπτες για το χαρακτήρα μας. Πάντα αυτό το πρώτο «ξάφνιασμα», η πρώτη… πτήση στα ουράνια έχει τη δική του γλύκα. Έκτοτε μέσα από το μπάσκετ ζήσαμε μεγάλες χαρές, ως Έλληνες. Τις περισσότερες από κάθε άλλο άθλημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πανηγυρίσαμε και τις υπόλοιπες μεγάλες αθλητικές επιτυχίες.

bertomeou100

Μόνο στους αδαείς προκάλεσαν αίσθηση οι δηλώσεις του Τζόρντι Μπερτομέου στην εφημερίδα «Αγορά», αναφορικά με την Ευρωλίγκα αλλά και την υποψηφιότητα της ΑΕΚ για μία θέση στη διοργάνωση. Τα πράγματα είναι απλά και δεν έχει αλλάξει κάτι όσον αφορά το σκεπτικό του ισχυρού άνδρα της Ευρωλίγκας και του επιτελείου του. Ίσα ίσα που λόγω των εξελίξεων, το σκεπτικό αυτό (φαίνεται να) «ενισχύεται».

 

Η Ευρωλίγκα θέλει δυνατές ομάδες και πολύ χρήμα, θέτοντας ουσιαστικά τα εγχώρια πρωταθλήματα και την εξέλιξή τους σε δεύτερη μοίρα. Τα κλειστά συμβόλαια ετών το δείχνουν, το μίνιμουμ μπάτζετ των 4 εκατομμυρίων ευρώ που θέλει να θέσει ως όριο η διοργανώτρια αρχή, από την επόμενη κιόλας σεζόν, πείθει και τον πλέον δύσπιστο. Στην παρούσα φάση, από την Ελλάδα, εκτός του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, μόνο η ΑΕΚ μπορεί να φτάσει τέτοια νούμερα (τα φετινά δείγματα γραφής το μαρτυρούν).

 

Δεν είναι τυχαίο ότι οι τελευταίες παρουσίες τρίτης ελληνικής ομάδας απευθείας στους ομίλους ήταν αυτές του Άρη (με ιστορία και κόσμο στο πλευρό του, αλλά και δύο παρουσίες στο ΤΟΠ 16) και του ισχυρού οικονομικά Πανιωνίου του Ηλία Λιανού. Έκτοτε, με τις δύο παραπάνω ομάδες αλλά και τον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ, να ταλανίζονται λόγω χρεών, η τρίτη θέση… πέταξε σ’ άλλη γη, σ’ άλλα (πιο πλούσια) μέρη και αντικαταστάθηκε από μία (πρόσκαιρη) θέση στα προκριματικά. 

 

Και μόνο το ότι ο ισχυρός άνδρας της Ευρωλίγκας έκανε τέτοιες δηλώσεις για την ΑΕΚ (τονίζοντας και την έλλειψη προόδου των υπόλοιπων ελληνικών ομάδων) ενώ δεν έχει ξεκαθαρίσει τίποτα αναφορικά με την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα, τα λέει όλα. Κοντολογίς, αν ο Άρης και ο ΠΑΟΚ ήταν σήμερα (οικονομικά) στη θέση της ΑΕΚ, τις ίδιες δηλώσεις θα έκανε ο Μπερτομέου για αμφότερους.

 

Συνεπώς, το να γίνεται αναφορά στον Άρη και τον ΠΑΟΚ με τις παρούσες τέτοιες συνθήκες είναι μάλλον περιττό, ενώ το να… ψέγονται οι δύο ομάδες γιατί «δεν κάνουν κάτι επί του θέματος», αγγίζει τα όρια του κωμικού. Αμφότεροι μαζεύουν ευρώ – ευρώ για να ξεχρεώσουν τα εγκλήματα του παρελθόντος και με μπάτζετ 300-350.000, σε καμία Ευρωλίγκα δεν μπορούν να παίξουν. Πικρία, βλέποντας μια ομάδα που φέτος επέστρεψε στα «σαλόνια» να δείχνει ικανή για τέτοια άλματα, είναι λογικό να υπάρχει στους φιλάθλους των «αιωνίων» της Θεσσαλονίκης,, όμως ας μην πηγαίνουμε στο άλλο άκρο…

 

Τα παραπάνω μπορούν να αλλάξουν εφόσον αναλάβει τις ομάδες της Θεσσαλονίκης κάποιος επενδυτής (αυτό άλλωστε είναι και το ζητούμενο γι' αυτές), όπως έγινε στην ΑΕΚ. Ο ΠΑΟΚ είναι πιο κοντά σ’ αυτήν την εξέλιξη, όμως ο Τζόρντι Μπερτομέου θέλει πλούσιες ομάδες στο πλευρό του και τις θέλει… τώρα (η φετινή επένδυση της ΑΕΚ είναι λογικό να κάνει το μάτι του να… γυαλίζει), αφού δεν πρέπει να λησμονείται ότι είναι στα σκαριά «πόλεμος» με τη FIBA, η οποία ξαναβγαίνει δυναμικά στο προσκήνιο, υποσχόμενη πράγματα και ποσά τα οποία η Ευρωλίγκα δεν έχει δώσει ως τώρα (αυτή είναι άλλη και… πονεμένη ιστορία). Ο Ισπανός είναι πανέξυπνος και φυσικά θα ήθελε μία δυνατή και πλούσια ΑΕΚ στην Ευρωλίγκα, αφού στη δυναμική και την ιστορία της ομάδας (στοιχεία που έχουν οι δύο «αιώνιοι» της Θεσσαλονίκης, αλλά τους λείπει το πιο βασικό, τα χρήματα) προστίθεται και η πιθανότητα για απώλειες ομάδων ακόμα και εξ Ελλάδας, όπως φυσικά και εκ χωρών που σπρώχνουν χρήμα με τη σέσουλα (Ρωσία, Τουρκία).

 

Μοιράζοντας συμβόλαια A Licenseκαι wild cards, είναι κατανοητό (αλήθεια, αυτό δε γίνεται τόσα χρόνια;) ότι η εξέλιξη των πρωταθλημάτων μπαίνει σε δεύτερη μοίρα για την Ευρωλίγκα. Το ανοιχτό παράθυρο που άφησε ο Μπερτομέου στην ΑΕΚ έχει βάση και η «Ένωση» από την πλευρά της έχει κάθε λόγο να κάνει τις δικές της «ζυμώσεις», όπως θα έκανε ο καθένας στη θέση της, ενώ για την ίδια είναι σημαντικό να «δέσει» το θέμα και με την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα. Το ίδιο παράθυρο βέβαια ο Μπερτομέου το έχει αφήσει ανοιχτό και για άλλες χώρες – ομάδες, αφού δεν έχει την πολυτέλεια να κλείνει πόρτες. Ας μη λησμονείται ότι πιθανότατα η wildcardθα είναι μία, εκτός αν προκύψει σχίσμα Ευρωλίγκας – ULEBαπό φέτος.

 

Εν κατακλείδι, η έκβαση της υποβόσκουσας (ή ξεκάθαρης πλέον;) κόντρας ανάμεσα στην Ευρωλίγκα και τη FIBAθα παίξει τον καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις. Ο Άρης και ο ΠΑΟΚ οφείλουν να τις παρακολουθήσουν (και όπως γνωρίζουμε, το κάνουν) από κοντά και να κρατούν όλες τις πόρτες ανοιχτές. Αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά σε ιδιοκτησιακό επίπεδο, ως πιο φυσιολογική φαίνεται η συμμετοχή τους στο EuroCupτης επόμενης περιόδου. Το τελευταίο που χρειάζονται, άλλωστε, είναι να κάνουν νέα ανοίγματα τα οποία δε (θα) μπορούν να καλύψουν. Όταν βρεθούν οι άνθρωποι που θα ρίξουν χρήμα στις δύο ομάδες, θα μιλάμε με άλλα δεδομένα…

 

greece-apogoitefsi 

Για τον αγώνα με τη Σερβία δεν υπάρχουν πολλά για σχολιασμό. Το παιχνίδι δεν πήγε στην Εθνική μας από την αρχή και δε βρήκε τρόπο για να το αλλάξει.

 

Από τη στιγμή που βρισκόταν εκτός της λογικής που διέπει εδώ και χρόνια αυτήν την ομάδα (άσχετα αν επιθετικά παρουσίασε κάτι καινούργιο στην πρώτη φάση), δηλαδή τη δυνατή άμυνα, ήταν σαν να δίνει ψυχολογία στους Σέρβους που έχουν την «τρέλα» μέσα τους. Είπαμε ότι τα νοκ άουτ ματς είναι «άλλη» διοργάνωση και τίποτα δεν πήγε ίσια στην Εθνική μας σήμερα (7/9), όταν για πρώτη φορά δεν είχε τον έλεγχο από το ξεκίνημα, αλλά βρέθηκε κάτω από πίεση. Βγήκαν οι αδυναμίες που είχε καταφέρει να «κρύψει» στην πρώτη φάση.

 

Αν κάτι ενόχλησε περισσότερο από την ήττα - αποκλεισμό, αυτό ήταν η «λευκή πετσέτα» της τέταρτης περιόδου. Κάτι έξω από τη λογική αυτής της ομάδας. Αυτά έγιναν. Το θέμα τώρα, μετά τον αποκλεισμό που σαφώς ως αποτέλεσμα συνιστά αποτυχία, είναι αυτά που θα γίνουν. Τα πράγματα είναι απλά.

 

Καθένας δικαιούται να είναι πικραμένος από τη σημερινή «σφαλιάρα». Όμως το ζητούμενο είναι να μην υπάρξει και πάλι σπασμωδική αντίδραση. Όχι φυσικά από τον κόσμο, αλλά από τους έχοντες την ευθύνη των αποφάσεων. Η εικόνα της ομάδας μας στην πρώτη φάση (όσο κι αν πολλοί την αιτιολογούν στην έλλειψη πίεσης λόγω ομίλου) έδειξε ότι κάτι καλό μπορεί να γίνει. Και, επιτέλους, δεν είναι δυνατόν να αλλάζουμε δέρμα κάθε καλοκαίρι.

 

Όταν έχεις γίνει «θέμα» στην Ευρώπη, αλλάζοντας κάθε χρόνο προπονητές, από κάπου πρέπει να γίνει μια... ρημάδα επανεκκίνηση. Θεωρούμε ότι φέτος μπήκαν οι βάσεις για να γίνει. Το επισημαίνουμε (και) τώρα, που η Εθνική απέτυχε να μπει στην οκτάδα του Μουντομπάσκετ: Αν ο Κατσικάρης και το τιμ του κριθούν αμιγώς εκ του (τελικού) αποτελέσματος, το λάθος θα είναι μεγάλο. Γιατί φάνηκε ότι κάτι μπορεί να αλλάξει στο παιχνίδι της ομάδας. Καιρός είναι να αλλάξει και η λογική με την οποία παίρνονται οι αποφάσεις. Η Εθνική δεν είναι σύλλογος. Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια να αντέξει και ο ομοσπονδιακός κόουτς την πίεση και τους κραδασμούς από τον αποκλεισμό...

 

greece-croatia-panigiriko

Στο προηγούμενο σχόλιο είχαμε επισημάνει ότι όσο δυσκολεύουν τα ματς, τόσο θα χρειάζεται να μην κατέβει… πόντο το αμυντικό τείχος που έχει ορθώσει η Εθνική μας και αποτελεί το σήμα κατατεθέν της Μπορεί να ειπωθεί (και δεν είναι ψέματα) ότι η Κροατία είναι απείθαρχη ομάδα (το «ομάδα» ίσως να είναι υπερβολή…), όμως αυτό δεν αναιρεί ότι έχει παίκτες που μπορούν να πάρουν «μόνοι» τους ένα ματς. Και αδικεί την τρομερή δουλειά που γίνεται… έξω από το παρκέ στην Εθνική μας.

 

Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση και πλέον είναι οφθαλμοφανές ότι τέτοιο «διάβασμα» του αντιπάλου από τεχνικό τιμ μας έχουμε χρόνια να δούμε. Όπως και κοουτσάρισμα, κι αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι παρά την αμυντική υπερπροσπάθεια, η Εθνική μας φαίνεται φρέσκια ως το τέλος των αγώνων. Αυτά είναι στοιχεία που διακρίνονται ανεξαρτήτως τελικού αποτελέσματος. Μπορεί, για παράδειγμα, με κάποιον πιο ποιοτικό αντίπαλο να μας στοιχίσουν κάποια «μπλακ άουτ» ή η αστοχία στα τρίποντα. Όμως μέχρι τώρα έχει φανεί ακόμα ένα σημάδι που είχε «χαθεί» τα τελευταία χρόνια: Ακόμα κι όταν ο αντίπαλος κάνει την αντεπίθεσή του, η Ελλάδα έχει (ή αν το έχει χάσει για λίγο, το βρίσκει στην ώρα του) το «καθαρό μυαλό» για να παραμείνει στη θέση του οδηγού. Και παρά τη συνεχιζόμενη αστοχία στα τρίποντα, η οποία θα λύγισε κάποια ομάδα, δε χάνει τη συνοχή της στην άμυνα. Και έτσι ανακτά την αυτοπεποίθηση που μπορεί να χάνει μετά από άστοχα σουτ.

 

Η άμυνα και η ομαδικότητα αυτού του συνόλου που πήγε στην Ισπανία είναι τα μεγάλα όπλα της στο παρκέ. Παίκτες που έχουν βάλει το «εγώ» κάτω από το «εμείς» απαρτίζουν την ομάδα και αυτό είναι συστατικό όχι απαραίτητα για μία τωρινή επιτυχία, αλλά για να «χτιστεί» μια ομάδα που έχει προοπτική αρκετών χρόνων. Είναι δύσκολο να βρεις «χημεία» στις Εθνικές, οι οποίες είναι ομάδες… διμήνου και η δική μας μοιάζει να την έχει εξασφαλισμένη.

 

Όλα αυτά δεν υπόσχονται απαραίτητα την επιτυχία στο φετινό Μουντομπάσκετ. Όμως ακόμα και αν δεν έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα, οι βάσεις που έχουν μπει φέτος θα είναι το μεγαλύτερο κέρδος. Πλέον όποιος «μπαίνει» στην ομάδα θα είναι (ή πρέπει να είναι) μέρος του συνόλου και όχι «εγώ και οι υπόλοιποι».

 

greece-puerto-ade-zisis

Το πιο εύκολο για τον φύσει ενθουσιώδη Έλληνα είναι να πετάξει στα σύννεφα, μετά το «3 στα 3» της Εθνικής μας στο Μουντομπάσκετ. Το πιο εύκολο για τον φύσει… γκρινιάρη Έλληνα είναι να πει «σιγά τις ομάδες που κερδίσαμε». Μην μπαίνουμε σε τέτοιες λογικές. Διοργανώσεις σαν το Παγκόσμιο Κύπελλο μοιάζουν με… σφηνάκι σε σχέση με τις συλλογικές, όμως στην ουσία είναι ένας μικρός «μαραθώνιος» όπου δεν έχεις πολλά περιθώρια για να διορθώσεις ένα λάθος. Γι’ αυτό το «αυτονόητο», όπως το 3-0 της Ελλάδας, δεν είναι αμελητέα ποσότητα.

 

Κανείς δεν (πρέπει να) πανηγυρίζει για την Εθνική μας (ακόμα τουλάχιστον). Δικαιούται όμως να χαμογελά. Γιατί με δεδομένα τα κενά που παρατηρήθηκαν από τα φιλικά κιόλας (όπως η έλλειψη επιθετικού ηγέτη και ένα «θέμα» στο «5» πίσω από τον Μπουρούση), παρουσιάζει κάποια στοιχεία που δεν είχε στο παιχνίδι της. Στοιχεία που δίνει ο συνδυασμός παικτών όπως ο Καλάθης, ο Αντετοκούνμπο και ο (άπειρα πιο ώριμος) Παπανικολάου: Αθλητικότητα, εκρηκτικότητα, αυτοματισμοί. Στοιχεία που πρέπει να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού ανεξαρτήτως αποτελέσματος στην Ισπανία, αφού το μπάσκετ αλλάζει από το «τσούκου τσούκου» των 60 πόντων και δεν είναι δυνατόν να μείνουμε πίσω, με όποια προβλήματα (απουσιών) κι αν αντιμετωπίζουμε.

 

Αλλάξαμε τη ροή του κειμένου, γιατί ο Φώτης Κατσικάρης… μας έκλεψε τον τίτλο. «Αλλάζουμε τσιπάκι» είναι δύο λέξεις που τα λένε όλα για τη συνέχεια. Απέναντι σε πιο δυνατούς αντιπάλους θα στοιχίσουν περισσότερο τα «νεκρά» διαστήματα, ενώ δύσκολα θα πρέπει να περιμένουμε μέσο όρο 86.3 πόντων, όπως έχουμε απόψε. Οπότε, θα πρέπει να παραμείνει «ζεστή» η… αμυντική μηχανή. Κροατία και Αργεντινή είναι σαφώς (αρκετά) πιο δυνατοί αντίπαλοι απ’ αυτούς που αντιμετωπίσαμε, σε καμία περίπτωση όμως δεν προκαλούν δέος, αφού παρά τα καλά ρόστερ τους, δεν είναι και υποδείγματα σταθερότητας.

 

Το «βήμα βήμα» ακούγεται κλισέ, όμως σε τέτοιες διοργανώσεις είναι μονόδρομος. Ας μη βάζουμε στόχους πρωτιάς στον όμιλο και τα σχετικά. Το Σαββατοκύριακο ξεκινούν τα ωραία και αν χάσεις στο νοκ άουτ, κανείς δε θα θυμάται τι έκανες στον όμιλο… Όμως ανεξαρτήτου (τελικού) αποτελέσματος, η προσπάθεια που γίνεται από τον πάγκο μέχρι το παρκέ, είναι εξαιρετική. Ας το κρατήσουν αυτό οι έχοντες το μαχαίρι και το πεπόνι, σε περίπτωση «στραβής»…

 

greece-parataxi300

Είναι «ευχή και κατάρα» να έχεις τα δύο «εύκολα» ματς του ομίλου στο ξεκίνημα. Ευχή γιατί αν επιβάλλεις την ανωτερότητά σου μπορείς να κάνεις και κάποια τεστ ενόψει των δυσκολότερων αγώνων που ακολουθούν (οι Εθνικές μέσα από τους αγώνες βελτιώνονται, δεν είναι σύλλογοι για να έχουν 9-10 μήνες «μαζί»), ενώ το 2-0 πάντα δίνει ψυχολογικό αβαντάζ. Κατάρα, διότι αν γίνει η… στραβή (σε μεγάλη διοργάνωση τίποτα δεν είναι «δεδομένο»), πρέπει κόντρα σε πιο δυνατούς αντιπάλους να τρέχεις για να συμμαζέψεις τα ασυμμάζευτα. Και σε φάση «εξπρές» (ήτοι, καθημερινών αγώνων) δε θέλει και πολύ για να σε πάρει από κάτω.

 

Η Εθνική μας έκανε το καθήκον της, πετυχαίνοντας το «2 στα 2» απέναντι σε Σενεγάλη και Φιλιππίνες. Το «αυτονόητο» έκανε, από τη στιγμή που η πρόκριση στην επόμενη φάση θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ. Ένα «αυτονόητο» βέβαια που μας… έριξε στα τάρταρα κάποιες φορές (βλέπε Νιγηρία). Τώρα, θέλει νίκη με το (πιθανόν ελλιπές) Πουέρτο Ρίκο για να εξασφαλίσει την πρόκριση και στη συνέχεια να δει τι «ψάρια» μπορεί να «πιάσει» αναφορικά με το πλασάρισμα στον όμιλο. Με δεδομένα το «2Χ2» και το ότι το τρίτο ματς είναι με την πιο αδύναμη ομάδα από την τριάδα Κροατία – Αργεντινή – Κροατία, Πουέρτο Ρίκο, φαίνεται ότι το πρόγραμμα μας βοηθά. Βέβαια, η άλλη όψη του νομίσματος λέει ότι πας στην επόμενη φάση (που πλέον είναι νοκ άουτ) έχοντας παίξει στα τελευταία με τους πιο δυνατούς αντιπάλους του ομίλου, μην έχοντας δηλαδή ένα ματς για να πάρεις «στο πιο χαλαρό». Υπάρχει, όμως, «εύκολο» αν δεν το κάνεις εσύ στο παρκέ; Οι Κροάτες κόντεψαν να χάσουν από τις Φιλιππίνες και μια μέρα μετά κέρδισαν την Αργεντινή…

 

Αναφορικά με το αγωνιστικό, οι 169 πόντοι σε δύο ματς είναι θετικός απολογισμός, πρέπει να ληφθεί υπόψιν όμως ότι στο ματς με τις Φιλιππίνες για να έρθουν οι 82 πόντοι χρειάστηκαν 65 σουτ και 30 βολές. Βέβαια… παίζει κι ο αντίπαλος στο παρκέ. Τα 5/22 τρίποντα… θέλουμε να «μεταφραστούν» σε κακή μέρα, αφού στην πρεμιέρα μπήκαν 13/24.

 

Τα έτερα θετικά είναι η καλή άμυνα, ότι «βγήκαν» διαφορετικοί πρωταγωνιστές στα δύο ματς, η καλή κατάσταση των πάουερ φόργουορντ (Καϊμακόγλου, Πρίντεζης) και η σταθερά του Μπουρούση στο «5». Στον αντίποδα, φάνηκε αδυναμία αντιμετώπισης των αντιπάλων ψηλών (Ντίενγκ, Μπλατς), κάτι που μπορεί να στοιχίσει περισσότερο απέναντι σε ομάδες με σαφώς καλύτερους περιφερειακούς, όπως οι προσεχείς αντίπαλοί μας. Η μέτρια κατάσταση του Βουγιούκα δεν είναι σύμμαχος, ενώ ο Γλυνιαδάκης θα βοηθήσει στα επόμενα ματς, κάτι που δεν ήταν δυνατόν να κάνει με τους… κοντοπίθαρους Φιλιππινέζους. Επίσης, τα αρκετά λάθη οφείλονται στο ότι η Εθνική μας σε κάποια σημεία παρασύρθηκε και… βιάστηκε να «τρέξει».

 

Το «2 στα 2» έγινε, η ομάδα συνεχίζει προς το στόχο της και περισσότερα και πιο ασφαλή συμπεράσματα θα βγουν απέναντι σε δυνατότερους αντιπάλους. Είναι καλό ότι η άμυνα δε «ρίχνει στροφές» και σίγουρα θα μας χρειαστεί αρκετά όταν… σφίξουν τα γάλατα.

 

Το «my way» του Πρίφτη

09 Αυγ 2014 Γράφτηκε από τον

priftis-pale2

Ο αγωνιστικός σχεδιασμός του Άρη παραμένει «ομιχλώδης» προς το παρόν, με δεδομένο ότι ανακοινώσεις ξένων παικτών δεν… επιτρέπονται, λόγω του (για λίγο ακόμα) απαγορευτικού από τη FIBA. Όμως είναι ξεκάθαρο μέσα στην ομάδα ότι ο Δημήτρης Πρίφτης βάζει τη σφραγίδα του. Γιατί… μπορεί.

 

Ο 46χρονος κόουτς έχει ένα σαφές πλεονέκτημα: Μπορεί να χτίσει την ομάδα που θέλει. Ένα πλεονέκτημα που δεν είχαν ούτε ο Βαγγέλης Αλεξανδρής το 2012, ούτε ο Βαγγέλης Αγγέλου το 2013. Και φυσικά ο λόγος ακούει στο όνομα «μεταγραφικό εμπάργκο». Είναι ένα αβαντάζ, βέβαια, που έχει και την προέκτασή του: Η δικαιολογία του απαγορευτικού δε θα υφίσταται, οπότε και οι απαιτήσεις θα είναι μεγαλύτερες και η (πάντα παρούσα στον Άρη) πίεση θα αυξηθεί. Όμως όσοι γνωρίζουν καλά τον Πρίφτη λένε ότι αντέχει στην πίεση κι ας μην έχει δοκιμαστεί ως χεντ κόουτς σε ομάδα με την «αύρα» του Άρη.

 

Το «my way» του Πρίφτη είναι φυσικά γνωστό στους παροικούντες το Αλεξάνδρειο. Είπαμε, οι απαιτήσεις είναι μεγαλύτερες φέτος και ο κόουτς των «κίτρινων» όσο μπορεί, θα μαγειρέψει με δοκιμασμένη συνταγή. Οι κινήσεις των Πάσαλιτς, Σίμτσακ το «φωτογραφίζουν», χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι θα πάρει στον Άρη… όλη την Καβάλα του 2011-12 (μερικά ονόματα «βγαίνουν» και από τα «συμφραζόμενα»…). Κάτι που ενισχύεται από τις πληροφορίες ότι τουλάχιστον οι δύο από τους τρεις Αμερικανούς θα είναι παίκτες με ευρωπαϊκή (ή και ελληνική) εμπειρία. Πιθανότατα όχι βετεράνοι, αφού ο Πρίφτης θέλει φρεσκάδα. Το ίδιο ισχύει και για τις περιπτώσεις του μπακ απ ψηλού (εφόσον «καθίσει» η περίπτωση του Καμπερίδη) όπως και του αναπληρωματικού σμολ φόργουορντ.

 

Ο στόχος του Άρη είναι προφανής: Η τετράδα. «Νέο αίμα» θα υπάρχει στο ρόστερ και αν ο Πρίφτης καταφέρει να «παντρέψει» το νεανικό στοιχείο με τη μεγαλύτερη εμπειρία και την προσωπικότητα των Αμερικανών, το αποτέλεσμα θα είναι σαφώς καλύτερο του περσινού. Ο καθρέφτης των πάντων βέβαια είναι το παρκέ. Περισσότερα, όταν αρχίσουν οι ανακοινώσεις…

 

One Two Six Hardcore Street Fashion Clothingthesbike 320artemis

Όλα τα νέα από τον χώρο του μπάσκετ εντός και εκτός Ελλάδος με την αξιοπιστία του δημοσιογραφικού team του basketplus.gr 24/7 στις οθόνες σας !

ακολουθήστε μας  facebook twitter  youtube  rss